Zingen is twee keer mijn redding geweest

Als kind was ik erg verlegen, gevoelig en praatte heel zacht. Ik was daardoor een makkelijk doelwit voor pesterijen, durfde niets terug te doen. Toen deed ik al vaak net (alleen in mijn slaapkamer) alsof ik als artiest voor een uitzinnig publiek stond op de liedjes van het album True Blue van Madonna. Toen ik in mijn tienerjaren er achter kwam dat ik best aardig kon zingen ging er een wereld aan mogelijkheden voor me open. Zeker toen ik in een entertainment team terecht kwam met hele leuke, lieve mensen waar ik wekelijks mee op het podium stond in een show met zang, dans en spel. Ik kroop uit mijn schulp, bloeide helemaal op. Voelde mij helemaal in mijn element en kon mijzelf zijn. Werd juist gewaardeerd om wie ik werkelijk was. Het gaf me heel veel plezier, vriendschappen, voldoening, energie en een doel.

Toen ik moeder werd kwam zelf zingen en optreden steeds meer op de achtergrond. Ik ging een studie Natuurvoeding doen en richtte een tweede bedrijf op: Eten op gevoel. Tot ruim 2 jaar geleden 4 november onze tweede werd geboren, Solène. De eerste maanden verliepen fantastisch. Ik voelde me goed en was zo blij dat zij (in tegenstelling tot mijn eerstgeborene Noèl) wél goed sliep. Maar na een paar maanden werd dat steeds rommeliger. En ik snapte maar niet wat ik verkeerd deed. Tot bleek dat ze in een maand tijd nauwelijks gegroeid was. Toen begon de strijd om de borstvoeding. Alles op alles zetten om dit goed te krijgen Kruidencapsules, afspraken met lactatiekundigen. Heel veel kolven en aanleggen. Tong- en lipriempje klieven bij Solène (echt verschrikkelijk vond ik dat!).

Over mijn grenzen heen…

Met uiteindelijk als laatste redmiddel zelfs een medicijn, Domperidon. Om de melkproductie omhoog te krijgen. Terwijl ik niet zo van de medicijnen ben. Ik geloof heel erg in het zelfhelend vermogen van het lichaam. Maar het oerinstinct van alles voor het kind en okay, ook mijn eigen oude overlevingspatroon van de lat heel hoog leggen overheersten alle intuïtieve stemmetjes van binnen…

Ik voelde me steeds opgejaagder en maakte me steeds meer zorgen. Tot ik in maart hartkloppingen kreeg en me onwel begon te voelen. Ik keek op de bijsluiter van het medicijn. Daar stond; krijg je last van kortademigheid, onrust en hartkloppingen stop direct. Ik had het toen 10 dagen gebruikt.

’s Avonds kreeg ik een hyperventilatie aanval. Gelukkig kwam Pim net thuis uit zijn werk en waren de kinderen bij hun grootouders. Aangezien ik nooit last had gehad van hyperventilatie dacht ik dat ik dood ging (de symptomen zijn nagenoeg hetzelfde als bij een hartaanval). Ik weet nog dat ik tegen Pim zei: “Wil je alsjeblieft tegen de kinderen zeggen dat ik altijd hun mama zal zijn?”. De ambulance kwam. Zuurstofpercentage van 100%, hyperventilatie dus. Hartfilmpje zag er goed uit, maar ik kwam niet tot rust. Pil om te kalmeren gekregen. Maar de volgende dag was het niet over. De angst zat er goed in…

Ik was totaal verkrampt, mijn hele systeem was op tilt geslagen. Ik voelde me afwisselend zeer angstig (bij vlagen radeloos), zeer neerslachtig en extreem ongemakkelijk in mijn lijf. Ik was totaal de controle over mijn adem kwijt, terwijl ik als zangeres en zangcoach daar juist heel veel controle over had, ik kon altijd heel goed mijn adem sturen, maar nu niet meer. Ik durfde niet alleen te zijn, raakte dan in paniek. Slapen lukte niet waarvoor ik ook pillen kreeg en ik kon niet meer voor mijn kinderen zorgen, wat ik het allerergste vond. Het was de hel, voor mezelf, maar ook zeker voor de mensen dicht om mij heen, vooral mijn partner Pim die werkte en thuis zijn handen vol had aan de kinderen én aan mij.

Ik had never nooit gedacht dat ik zó diep zou zinken. Nog nooit, hoe erg de omstandigheden ook waren, had ik me ook maar enigszins in de richting gevoeld zoals ik me nu voelde. En dan bedoel ik niet alleen mentaal maar ook echt fysiek, mijn hele lijf voelde raar, onbekend en zat in de stress en ik voelde dat er ook echt fysiek iets niet klopte.

En nog nooit, hoe erg de omstandigheden ook waren had ik gedachten gehad ook maar enigszins in de richting die ik nu kreeg…Ik weet nog de eerste keer, ik lag op bed in een poging wat rust te pakken, maar ik begon me alleen maar slechter te voelen. De omzetbelasting aangifte moest nog gedaan worden, dus ging ik maar een poging doen achter de computer. Maar het lukte gewoon niet, ik kon me totaal niet concentreren. Ik barstte in huilen uit en daar kwam de gedachte: “Ik kan er maar beter niet meer zijn…ik ben alleen maar tot last.” In de weken die volgenden kwamen er soms gedachten als “Zo wil ik niet meer leven.”of “Als dit het is, dan hoeft het van mij niet meer.” 

Ik had never nooit verwacht dat ik iemand zou zijn met zulke gedachten. Ik kon vroeger echt niet begrijpen dat er mensen waren met dit soort gedachten. En nu…Ik herkende mezelf niet meer. Ik schrok me kapot dat dit in me opkwam. En sprak met mezelf af, dat als ik ook nog gedachten kreeg om daar daadwerkelijk iets mee te gaan doen, dat ik echt aan de bel moest trekken. Er was duidelijk angst voor de dood, daardoor vermoedde ik dat dat niet zou gebeuren, en dat is gelukkig ook niet gebeurd. Wat me vertrouwen gaf, was op de momenten dat ik dit dacht, ik me op mijn allerergst voelde en dat ik wist dat het voorbij zou gaan. Zoals alles komt en gaat. Ook al heb ik meerdere keren me wanhopig afgevraagd of dit over zou gaan …Ik wist dat ik me niet constant zo voelde. Soms kon ik zo uitzoomen dat ik wist dat er aan de andere kant van de “munt” niets aan de hand was. Dat het een enorme mindfuck was. En ik wist ook, het zijn maar gedachten. Ook al hebben ze op dit moment enorme invloed op mijn lijf, ik weet dat ze niet waar zijn.

Ik had het gevoel dat ik me alleen maar slechter begon te voelen op die slaappillen. De kinderen gingen heen en weer van thuis naar weer logeren bij grootouders, ik bleef dan weer thuis, dan weer bij mijn ouders…de situatie was erg onrustig. Toen ik op een gegeven moment na wéér een telefoontje met de huisartsenpost andere pillen kreeg (antidepressiva!?) en ik nog steeds niet kon slapen waardoor ik ’s nachts wéér met de huisartsenpost aan het bellen was, dacht ik de volgende ochtend: “Dit kan niet langer zo, misschien moet ik maar worden opgenomen?” Ik belde met Pim en hij stond er op dat ik naar huis kwam om het face to face te bespreken. Er waren twee opties. Of een afspraak maken met een arts om te kijken of ik professionele hulp kon krijgen. Of thuis blijven, en de kinderen ook, met hulp van familie, rust en de situatie zo normaal en rustig mogelijk maken. Bij de eerste keus had ik het gevoel dat het nog meer onrust zou brengen en dat als ik daar aan toe zou geven ik (letterlijk en figuurlijk) nóg verder van huis zou zijn. Of dat ook echt zo zou zijn geweest zullen we nooit weten, want we besloten samen om een keus vanuit vertrouwen en liefde te maken. Thuis blijven, zowel ik als de kinderen, alle pillen in de prullenbak, met hulp van onze familie en erop vertrouwen dat het weer goed kwam. Ik vroeg Pim om me alsjeblieft te helpen als ik me bang voelde. En dat heeft hij gedaan. 

Ik heb veel terugvallen gehad, dan dacht ik dat het weer aardig ging en werd ik de volgende ochtend ineens weer wakker met dat verschrikkelijke gevoel in mijn lijf, ik snapte er niets van. Mezelf zo vaak afgevraagd wat er toch met me aan de hand was. Van alles uitgeprobeerd en getest om te kijken of dat hielp of om er achter te komen wat het nou was. En uiteindelijk dat “van álles maar proberen om me beter te voelen” ook los gelaten. Mijn conclusie was dat mijn hormonen door alles flink uit balans waren en dat het nou eenmaal tijd kost om die balans te herstellen. Laat maar ZIJN dan, dacht ik, dan voel ik me nu maar zo. Ik vertrouw erop dat het weer goed komt. Dat was een keerpunt, toen ging het langzaamaan steeds beter.

Het heeft zo’n anderhalf jaar geduurd voordat ik me weer mezelf voelde, maar ik ben er weer bovenop gekomen met hulp van een aantal hele lieve mensen om mij heen. Vooral door de steun en liefde van Pim, die alles uit de kast heeft getrokken om mij eruit te trekken en zijn slaap opofferde zodat ik op zijn borst in slaap kon vallen, ongelooflijk liefdevol, dat heeft zoveel voor me betekent. En door de liefde van en voor mijn fantastische kinderen. En geweldige steun en hulp van mijn naaste familie. Ik ben hun zo dankbaar.

Verder bleef ik zelf ook een aantal dingen (waar ik me goed bij voelde en die bij mij passen) doen om er bovenop te komen: Mindfulness oefenen, heel veel wandelen, natuurlijke voeding&leefstijl en na een tijdje er soms over praten met anderen waardoor ik er achter kwam dat er veel meer vrouwen zijn die zoiets hebben meegemaakt. En uiteindelijk hielp in 2019 de behandeling bij een homeopaat en slapen op een aardingslaken enorm om mijn hormonen weer in balans te krijgen en de hartkloppingen sterk te verminderen. Ik ben enorm dankbaar voor deze natuurlijke, veilige oplossingen. Nog steeds heb ik af en toe lichte klachten, maar ik voel me weer mijzelf. Ik heb (bijna altijd) weer controle over mijn ademhaling, energie om te ondernemen, voel me fit en kan enorm genieten van mijn gezin, van de natuur, van optreden, van kleine dingen en van het werk wat ik doe.

En last but not least! In die nachtmerrie was er maar één ding waar ik zin in had: Zelf weer gaan zingen, op het podium, met een hele leuke groep mensen. Weer op dezelfde plek als vroeger in een musicalshow met zang, dans en spel. Er waren mensen die het geen goed idee vonden omdat het een fysiek heel intensieve show was laat op de avond. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het in het begin ook spannend vond aangezien ik nog steeds flink last had van hartkloppingen, maar ik ging op mijn intuïtie af, die zei dat de nadelen niet zouden opwegen tegen de voordelen. Godzijdank werd ik aangenomen na de auditie in mei 2018. Zingen werd op deze manier voor de tweede keer mijn redding. 

Tijdens de trainingen kreeg ik langzaamaan het vertrouwen in mijn lijf weer terug. Het plezier, het lachen, het zingen en de fysieke uitdaging en uitlaatklep deden me enorm goed. Elke keer gaf het me weer een boost, ook al had ik dan een korte nacht. Ik kreeg weer steeds meer zelfvertrouwen en dit heeft me ook enorm geholpen er weer bovenop te komen.

Ik kan er wel een boek over schrijven, maar dit is in een notendop mijn verhaal.

En wees je ervan bewust. Ik las later: Domperidon schijn je volgens thuisarts.nl niet langer dan een week te mogen gebruiken i.v.m. hogere kans op hartritmestoornissen en hartstilstand…En een arts hoort jou te vragen of er hartritmestoornissen in je familie voorkomen voordat hij jou dit middel mag voorschrijven…Dat gebeurt niet altijd…Het is dus niet zo onschuldig als je zou vermoeden door wat lactatiekundigen en borstvoeding websites er over schrijven. Lees altijd eerst de bijsluiter van medicijnen en besef je dat het meestal ook mogelijk is om op een natuurlijke manier klachten te verhelpen en hormonen in balans te krijgen. 

Natuurlijk is het medicijn niet de gehele oorzaak van dit hele verhaal. Ik ging er al gestrest in en zwangerschapshormonen, stress om de borstvoeding en bepaalde karaktereigenschappen en overtuigingen hebben hier ook flink aandeel in gehad. Maar ik geloof wel dat zonder dit medicijn het nooit zó uit de hand gelopen zou zijn. Maar blijkbaar was dit mijn pad en hoe erg de nachtmerrie toen ook was, er zijn ook mooie dingen uit gekomen. Every cloud has a silver lining…

Door dit hele gebeuren ben ik enorm gegroeid, ik heb haarfijn aangevoeld wat mij energie kost en wat mij energie geeft, waardoor ik nu weet hoe ik goed balans kan houden. Ik heb mooie inzichten gekregen en ik voel een duidelijke richting in wat ik wil doen. Mijn droom, mijn missie is om vrouwen te helpen door middel van zingen, mindset en natuurlijke leefstijl.

Om hun straalangst te overwinnen

Om gebeurtenissen en gevoelens te verwerken

Om weer helemaal blij en energiek te worden

Om hun dromen waar te maken

Om hun volste potentieel te gaan leven

Hier wil ik mijn hart en ziel voor inzetten

Omdat ik weet hoe het is om diep in de put te zitten

Het vertrouwen in je lijf en jezelf helemaal kwijt te zijn

Heel onzeker te zijn en je niet gehoord en gezien te voelen

Niet te weten wat je nou eigenlijk wil

Geen stappen durven zetten om je dromen waar te maken

Hoe frustrerend het is als je voelt dat er veel meer in je zit dan er nu uit komt

En omdat ik óók weet dat er zóveel mogelijk is

Dat je enorm kan groeien

Dat het echt mogelijk is om jouw droomleven te creëren

En hoe supergaaf het is als dat realiteit wordt

 

Voor de vrouwen die hier nu midden in zitten wil ik zeggen: Je bent niet de enige, er zijn veel meer die hier last van hebben en je bent niet gek geworden, je bent alleen uit balans. En het is mogelijk die balans te herstellen zonder medicijnen. Heb vertrouwen, het komt weer goed.

Wil je helpen dit bespreekbaarder te maken en het bewustzijn hierover te vergroten? Deel, zodat er hopelijk vrouwen en hun gezinnen deze ellende bespaard kan blijven. Dank jullie wel <3

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn